پيغام ماهي ها

رفته بودم سر حوض

تا ببينم شايد  عكس تنهايي خود را درآب

آب در حوض نبود

ماهيان مي گفتند:

((  هيچ تقصير درختان نيست

ظهر دم كردهِ تابستان بود

پسر روشن آب لب پاشويه نشست

وعقاب خورشيد  آمد او را به هوا برد كه برد

به درك راه نبرديم به اكسيژن آب

برق از پولك ما رفت كه رفت

ولي آن نور درشت

عكس آن ميخك قرمز در آب

كه اگر باد مي آورد دل او   پشت چين هاي تغافل مي زد

چشم ما بود

روزني بود به اقرار بهشت

تو اگر در تپش باغ خدا را ديدي  همت كن

وبگو ماهي ها حوضشان بي آب است ))

باد مي رفت به سر وقت چنار

من به سر وقت خدا مي رفتم

كار ما نيست شناسايي راز گل سرخ

كار ما شايد اين باشد

كه در افسون گل سرخ شناور باشيم

واگر مرگ نبود دست ما در پي چيزي مي گشت

درجنگل من از درندگي نام ونشاني نيست

در سايه آفتاب ديارت قصه خيروشر مي شنوي

من شكفتنها را مي شنوم

وجويبار از آن سوي زمان مي گذرد

زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ

و نترسيم از مزگ

مرگ پايان كبوتر نيست

مرگ وارونه يك زنجيره است

مرگ در ذهن اقاقي جاريست

مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد

مرگ گاهي ريحان مي چيند

گاهي در سايه نشسته است وبه ما مي نگرد

هنوز در سفرم

خيال مي كنم در آبهاي جهان قايقي ست

ومن مسافر قايق  هزارها سال است

سرود زنده دريانورد هاي كهن را

به گوش روزنه هاي فصول مي خوانم

وپيش مي رانم

مرا سفر به كجا مي برد

كجا نشان قدم نا تمام خواهد ماند

وبند كفش به انگشتهاي نرم فراغت گشوده خواهد شد

كجاست جاي رسيدن وپهن كردن يك فرش

وبي خيال نشستن

مرا باز كن به روي هبوط گلابي در عصر معراج فولاد

مرا خواب كن زير شاخه هاي دور از اصطكاك فلزات

اگر كاشف معدن صبح آمد صدا كن مرا

ومن در طلوع گلي ياسي ازپشت انگشتهاي  تو بي دار خواهم شد

چيزهايي هم هست كه نمي دانم

مي دانم سبزه يي را بكنم خواهم مرد

مي روم بالا تا اوج   من پر از بال و پرم

راه مي بينم در ظلمت   من پر ازفانوسم

وعشق سفر به روشني اهتزاز خلوت اشياست

وهمه مي دانيم

ريه هاي خوشبختي پر اكسيژن مرگ است

زورق ران توانا

در پرتو يكرنگي  مرواريد بزرگي را در كف من خواهد نهاد

با توبه خوردم به راز پرستش پيوستم

از توبه راه افتادم به جلوه رنج رسيدم وبا اين همه

اي شفاف

و با اين همه اي شگرف

مرا راهي از تو بدر نيست

من از تو پرم  اي روزنه باغ هماهنگي كاج ومن وترس

اي هراس قديم

در خواب تو انگشتهاي من

از هوش رفت

پشت درياها شهري است

كه در آن پنجره ها رو به تجلي باز است

بامها جاي كبوترهايي است

كه به فواره هوش بشري مي نگرند

دست هر كودك ده ساله سايه يي از معرفت است

شتاب بايد كرد

من از سياحت در يك حماسه مي آيم

ومثل آب

تمام قصه سهراب ونوشدارو را روانم

امشب خيال مي كنم اودر بر من است

                 آنَك به قاب خاطر در منزَل من است

حِستاده چون غزال حراسان برابر

                  آري هم اوست لوبت افسونگر من

از جام ناز خنده ي او مست مي شوم

              گويي تمام روي زمين مشعل من است

باور كن اي عزيز كه خواب خيال نيست

             اين سرو باغ حُسن در محضر من است

بعد سالها كه منتظرش بودم و رسيد

               شكر خدا كه دلبر من در بر من است

برگونهاي مرمريش بوسه مي زنم

              طعم عجيب بوسه ي او درسرمن است

مي گيرمش چوجان زكف رفته دربغل

               شيريني وصال خوشَش باور من است

احساس مي كنم زنگاهش كه عاشق است

                 چشمش مدام درپي چشم تر من است

قلبم چنان شكوفه آلاله ناشكيب وبي قرار است

                   امشب تمام وسوسه ساغر من است

شيرين شبي ست عاشق ومعشوق در كنار

               دلبر نكون عزيزم اون مادر من است

                   هماي رحمت

علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را

                   كه به ما سوا فكندي همه سايه ي هما را

دل اگر خداشناسي همه از رخ علي بين

                   به علي شناختم من  به خدا قسم   خدا را

مگراي سحاب رحمت توبباري ارنه دوزخ

                   به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را

برو اي گداي مسكين در خانه ي علي زن

                   كه  نگين  پادشاهي دهد از كرم  گدا را

به جزازعلي كه گويد به  پسركه قاتلِ من

                   چو اسيرتوست اكنون به اسيركن مدارا

به جز از علي كه آرد پسري ابوالعجايب

                   كه عَلَم  كند  به عالم  شهداي كربلا را

چو به دوست عهد بندد ز ميانِ پاك بازان

                  چوعلي كه ميتواند كه به سربَرَد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

      ‌‌‌            متحيّرم  چه  نامم شهِ  ملكِ  لافتي' را !

به دو چشم خون فشانم،هله اي نسيمِ رحمت

                  كه ز كوي او غباري به  من آرتوتيا را

به اميد آن كه  شايد  برسد به خاك  پايت

                 چه پيام هم سپردم،همه سوزِدل،صبا  را

چو تويي قضاي گردان،به دعاي مستمندان

                 كه ز جان ما  بگردان  رهِ آفتِ قضا  را

چه زنم چو ناي هردم،ز نواي شوق او دم                                                 

                 كه لسان غيب خوش تربنوازد اين نوا را

(همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهي

                      به  پيام  آشنايي  بنوازد  آشنا  را )

ز نواي مرغِ يا حق بشنو كه در دلِ شب

          غمِ دل به دوست گفتن چه خوش است شهريارا

تا كه رفتيم همه يار شدند                خفته ايم وهمه بيدار شدند 

قدر آيينه بدان چو هست                  نه درآن وقت كه اقبال شكست

شايد آن روز كه سهراب نوشت : تا شقايق هست زندگي بايد كرد  خبري از دل پر درد گل ياس نداشت بايد اينجور نوشت هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچك و ياس زندگي اجبارست

اگر کسي را دوست داري، به او بگو. زيرا قلبها معمولاً با کلماتي که ناگفته مي‌مانند، مي‌شکنند.

 چرا وقتي باطري کنترل تلويزيون تموم مي شه دکمه هاي اونو محکمتر فشار ميديم؟ چرا اگر به کسي بگيد که در فضا 4 ميليارد ستاره وجود داره باورش ميشه ولي اگر بهش بگيد رنگ ديوار خيسه خودش با دست امتحان مي کنه تا مطمئن بشه؟ چرا براي انجام مجازات اعدام با تزريق آمپول سمي، از سرنگ استريل استفاده مي کنن؟ چرا تارزان ريش و سيبيل نداره؟ آيا ميشه زير آب گريه کرد؟ و............

@@@.....................@@@@...........@@@.................@@......@@@@@@@@@....

 @@@.................@@........@@.........@@@..............@@.......@@@................@..... @@@................@@..........@@..........@@@...........@@........@@@..........@........... @@@...............@@............@@...........@@@........@@.........@@@@@@@........... @@@...............@@............@@.............@@@.....@@..........@@@@@@@........... @@@..........@...@@..........@@...............@@@...@@...........@@@..........@........... @@@@@@@....@@........@@.................@@@.@@............@@@................@..... @@@@@@@......@@@@@......................@@@@..............@@@@@@@@@